Jakie są rodzaje psów ratowników?

W sytuacjach kryzysowych, w których liczy się czas, precyzja, a w szczególności działanie na zmysłach innych niż wzrok, człowiek nie poradziłby sobie sam. Czworonogi działają w akcjach zarówno wodnych, jak i na lądzie. Współpracują ze służbami takimi jak: policja, straż pożarna, Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (WOPR), Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (GOPR) oraz Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (TOPR). Wśród psów ratowników wyróżniamy:

Wodne psy ratownicze – ich pomoc w akcjach ratunkowych na wodzie znacznie ułatwia pracę służb. Po pierwsze, są wystarczająco silne, by płynąc, ciągnąć za sobą człowieka czy holować sprzęt. Po drugie, ich bardzo ważnym zadaniem jest podawanie liny. Wykonają to zadanie z o wiele większą precyzją niż człowiek, który po prostu próbuje tę linę dorzucić.

Lądowe psy ratownicze, które dzielimy na:

Lawinowe – jak sama nazwa wskazuje, są to ratownicy działający w bardzo trudnych warunkach górskich, gdzie wyszukują i wyciągają ludzi spod śniegu. Takie psy muszą być zdecydowanie odporne na bardzo niskie temperatury i wytrzymałe, by biegać po grubej warstwie śniegu.

Gruzowe – ich zadaniem jest poszukiwanie ludzi, którzy utknęli w gruzie z budynków zawalonych podczas katastrof naturalnych, zamachów terrorystycznych czy wojny.

Poszukiwawcze – są to psy ratownicy, którzy poszukują zaginionych ludzi na wielkich, otwartych obszarach np. lasach.

 Jakie predyspozycje musi mieć pies ratowniczy?

• Odpowiednia wielkość i siła – bardzo ważne w kontekście wyciągania ludzi z gruzów czy śniegu;
• Doskonały węch – główne narzędzie pracy czworonożnego ratownika;
• Predyspozycje do szybkiej i efektywnej nauki – pies ratownik przechodzi wymagające długie szkolenia, dlatego ważne jest, by widoczne były efekty tej pracy;
• Przyjazne nastawienie do ludzi – podczas akcji ratowniczych pies spotka bardzo dużo obcych mu ludzi, dla których nie może stanowić zagrożenia;
• Odporność na stres – warunki akcji ratowniczych potrafią być bardzo stresogenne zarówno dla człowiek, jak i dla psa;
• Odporność na trudne warunki atmosferyczne – szczególnie podkreśla się przystosowanie do przebywania w bardzo niskich temperaturach, które towarzyszą m.in. pracy w górach.

Jakie rasy psów są najlepszymi ratownikami?

• Owczarki niemieckie – spełniają powyższe kryteria, a do tego niesamowicie szybko się uczą.
• Bernardyn – u tej rasy najbardziej podkreśla się ich wielkość i siłę, a także grubą, świetnie chroniącą przed mrozem sierść.
• Nowofundland – jest to pies idealny do akcji ratowniczych na wodzie: duży, silny i wyposażony w błonę pławną między palcami łap.

Często korzysta się także z pomocy psów rasy border collie, labradorów oraz golden retriverów.

Szkolenie psów ratowniczych – na czym polega, ile trwa, jakie znaczenie ma opiekun

• Zakres szkolenia przygotowującego psa do pracy ratownika jest regulowany przez przepisy oraz wytyczne organizacji ratowniczych.
• Przed przystąpieniem do treningu, zwierzę przechodzi test, który ma na celu sprawdzić, czy nadaje się on w ogóle do tego rodzaju zadań.
• Szkolenie ma na celu przygotować do pracy zarówno psa, jak i jego opiekuna, którego rola w całym procesie jest bardzo istotna. Podczas treningów oceniany jest nie tylko zwierzak, ale także człowiek, który z nim trenuje.
• Szkolenie odbywa się w specjalnym licencjonowanym ośrodku szkoleniowym.
• Treningi są wymagające i czasochłonne. Powinny one zajmować 20 godzin tygodniowo. Całość szkolenia może trwać nawet kilka lat (standardowo są to ok. 2 lata).
• Po zakończeniu szkolenia oficjalnego, pies do końca życia musi przechodzić regularne treningi, utrzymywać dobrą kondycję i porządnie odpoczywać, by utrzymać swoją skuteczność.

Podczas akcji ratowniczych psy wykonują większość pracy poszukiwawczej. W sytuacji, gdy nie przydaje się wzrok – najbardziej wykorzystywany przez człowieka zmysł, ratownicy potrzebują bardziej zaawansowanego wsparcia. U psów, część ich mózgu odpowiedzialna za analizę zapachu jest 40 razy większa niż u ludzi, dlatego odpowiednio przeszkolone czworonogi są ostatnią nadzieją niejednej osoby walczącej o życie.